Ons verhaal: drie kindjes in de hemel en de vierde hangt tussen hemel en aarde.

Bijgewerkt: 31 jan 2019


Het was de bedoeling dat deze blog over iemand anders zou gaan. Maar de bedoelde blog komt echt nog, dat beloof ik. Op dit moment zit ons leven alleen in zó’n rollercoaster dat ik heb besloten dat ik dit verhaal nu eerst op papier wilde proberen te krijgen, voornamelijk voor mijzelf, aangezien er nu weinig ruimte is voor andere dingen. Mijn hoofd zit vol.



April 2016...



Dit verhaal begint in april 2016 toen we voor het eerst erachter kwamen dat we zwanger waren. Wat een zegen! We vonden het fantastisch. Tot nog toe waren we er eigenlijk nog niet echt mee bezig geweest maar we hadden er zeker wel over nagedacht. Met mijn diabetes type 1 was ik al ruim anderhalf jaar bezig om alles zo in orde te maken, dat áls het zou gebeuren, het geen probleem zou zijn. Dus in die zin zat het zeker al wel in mijn hoofd. (Mede diabetici herkennen dit misschien wel.) Maar het kwam dus sneller dan verwacht en we zeiden tegen elkaar: “wat fijn dat het een keertje meezit!” Niet wetende dat we nog in een kleine hel terecht zouden komen.


Zoals meerdere mensen in een eerste ‘onbezorgde’ zwangerschap misschien hebben, wilde ik vooral door met mijn dagelijks leven zoals het was en genieten. We wilden op vakantie naar Italië en dat gingen we dan ook doen. Mijn werk in het onderwijs wilde ik vooral blijven doorzetten, al kwam ik er al snel achter dat mijn kunstlessen zo hectisch waren dat de combi zwanger-bloedsuikers stabiel -en kunstlessen geven één van de grootste uitdagingen was.

Maar eerst werd het vakantie, dus ik besloot dit dilemma uit te stellen. Na een goede 12 weken echo, het kindje zwaaide enthousiast naar ons, begonnen we de roadtrip richting Italië. Tent mee, en een paar leuke hotelletjes voor tussendoor. Het bloedverlies begon op de eerste camping. Niet veel, een heel klein beetje, en ik zei tegen mezelf: “geen reden voor meteen stress, dit overkomt heel veel mensen.”

Een vakantie Italië had ik onderschat. Pizza en pasta waren de grote dooddoeners en ook het feit dat we weinig voorbereid waren op eigen eten maken. Koolhydraten tellen was zo goed als onmogelijk en lichte stress daarop volgde natuurlijk voor mijn diabetes. Ik deed heel erg mijn best. “Liever met een iets te lage bloedsuiker uitkomen dan een te hoge” dacht ik. Na wat heerlijke dagen in een hotel in Florence kwamen we aan op een camping in Volterra. Niet de prachtigste camping, maar wel met een prachtig uitzicht. Het bloedverlies, ook al was het iedere keer echt heel weinig, bleef en het was op die camping dat ik me echt druk begon te maken. En terecht. De avond waarop ik, na twee telefoontjes, tot de conclusie kwam dat er toch echt wel iets mis kon gaan, ging het meteen goed mis. Ik wist niet wat mij overkwam en was er niet op voorbereid. Zeker niet op een camping in Italië met slecht sanitair en alleen een matje in een tent. Ik lag te creperen van de pijn in mijn buik en rug, bad ondertussen tot God of hij dit toch alsjeblieft tot een goed einde wilde brengen, omdat Hij wonderen kon doen. "Laat alstublieft deze drinkbeker aan mij voorbij gaan!" Maar het was te laat. Op een moment dat de pijn even iets minder was wilde ik naar de wc lopen, in het donker, en ik voelde dat mijn vliezen braken. Ik rende snel de eerste douche in en het bloed bleef komen. Ik eindigde op een wc, waar ik het kindje niet los durfde te trekken en de ambulance die ons uiteindelijk meenam richting ziekenhuis. Naweeën? Ik had er nog nooit van gehoord. Placenta die eruit moest? Wist ik veel! Ik dacht dat ik dood ging. Het kindje was eruit. Ik had het zelf doorgetrokken omdat ik niet wilde dat iemand anders dat zou doen. De pijn bleef zo heftig komen en ik verloor een hoop bloed. Dan eindig je in Italië in een ziekenhuis, waar mensen zo goed als geen Engels praten en baby’s die in de kamer naast je geboren worden. Onze vakantie hebben we stopgezet en we zijn naar huis gegaan. Genieten konden we toch niet meer.

De hele gebeurtenis was vrij traumatisch en niemand thuis had daar iets van meegemaakt. Dat maakte het soms moeilijk. Buiten de miskraam die je meemaakt, moest ik ook het trauma zelf verwerken en dat was soms lastig. Niemand, behalve mijn vriend, was erbij geweest. We hadden gelukkig veel steun aan elkaar.



Poging 2...



Na een paar maanden en wat goede gesprekken met een coach verder, besloten we om naar de toekomst te kijken. 5 maanden nadat het mis was gegaan werd ik weer zwanger. Perfecte timing. Ik was ongeveer uitgerekend op onze geplande trouwdag... dus die hebben we toen maar een paar maanden verzet. We wilden hoe dan ook trouwen en gezien de vorige zwangerschap wilden we dat ook graag in ons vizier houden, just in case, als het weer mis ging. Plus, ik hoefde toch niet perfect te zijn. Het ging erom dat we wilden trouwen en dat wilden vieren met onze vrienden en familie. De liefde voor elkaar en de zegen van God. We besloten wel alvast eerder ‘officieel’ te trouwen voor de gemeente, op een maandag. Zo zou alles al geregeld zijn voor het kindje dat zou komen. Mooie bijkomstigheid was dat de trouwdag zelf dan een stuk rustiger zou worden.


De zwangerschap leek voorspoedig te gaan. Geen reden tot zorgen en we waren onder strakke controle in het ziekenhuis. Ik kreeg veel aanmoediging van mensen om me heen om te gaan, of te proberen, te genieten van mijn zwangerschap, zeker nu ik de 14 weken gepasseerd was. Ik vond het ontzettend lastig. Werk was heel moeilijk. Ik wilde alles op alles zetten om mezelf niets kwalijk te kunnen nemen als het mis ging en leek daarin tegengewerkt te worden door bureaucratische rompslomp van mensen die niet leken te snappen hoe het is om zwanger te zijn met diabetes, de gevaren daarvan en daarbij de geschiedenis van afgelopen keer. Ergens in mijn hoofd zat nog de gedachte dat ik misschien het toch niet helemaal goed had gedaan en dat wilde ik nu hoe dan ook voorkomen. Ik ben achteraf zó blij dat ik hierin voet bij stuk heb gehouden.

We hadden een 3D pretecho om het geslacht te bepalen en vonden het fijn om weer eens een echo buiten het ziekenhuis om te hebben, waar men wat meer de tijd voor je leek te nemen en minder zag als ‘patiënt/nummer’. Fantastisch wat een beeld we kregen. Op een blauwe wolk zaten we, met een lichte twist, want de echoscopiste vertelde ons dat het leek alsof het kindje twee weken achter liep op onze termijndatum. Daar hadden we natuurlijk geen lekker gevoel over. 18 weken waren we. Er werd een extra afspraak in het ziekenhuis gepland. We waren net twee dagen getrouwd voor de gemeente toen we in de echokamer zaten en er geen hartje meer bleek te kloppen. Het kindje was dood. Dit was vijf dagen na de pretecho.


Op zo’n moment zakt alles onder je vandaan. Ik barstte in luid gejammer uit, en huilde "Niet weer! Niet weer!” Roy trok bleek weg en leek het letterlijk niet meer te trekken.

De dagen daarna waren een grote waas. Je wordt naar huis gestuurd om het nieuws te laten landen. Er wordt een afspraak gemaakt om een paar dagen later ons kindje te halen. In deze termijn komt het kindje zelden vanzelf. Ik merkte thuis dat 'het besef dat het fout zat' er bij mij voor zorgde, net als de vorige keer, dat er van alles op gang kwam. Ik werd letterlijk ziek. Bloedsuikers sloegen op hol, ik kreeg buikkrampen en kon alleen nog maar overgeven. Die avond nog belandden we in het ziekenhuis en na het op gang helpen van de bevalling duurde het 36 uur voordat, met 19 werken, ons jongetje geboren werd. We gaven hem de naam Abe.


Je belandt in een hel, letterlijk. Ik kan er geen andere woorden voor vinden. Een donkere ruimte waar je niet uit weg kunt vluchten. Het kindje was zo compleet, alles zat eraan, alleen zo ontzettend veel te klein. Je kon het nog niet vastpakken omdat de botjes bijna geen botjes te noemen waren, het was te fragiel en het lag er heel verloren bij.


De tijd die volgde was intens te noemen. Je moet de tijd nemen om zoiets groots verwerken. Gelukkig konden wij dat samen doen en hadden we veel aan elkaar. Eerlijk gezegd had niet geweten wat ik zonder mijn man had gemoeten. Samen bedachten we een manier om Abe een plaatsje te geven en hoe we afscheid wilden nemen. We hebben alles laten onderzoeken om de oorzaak van zijn vroege dood te achterhalen, met weinig resultaat. Op sommige plekken was de navelstreng wat dun, wat een mogelijke oorzaak 'zou kunnen zijn'. Te weinig voeding voor het kindje. Verder zag alles er eigenlijk goed uit. Een goed teken voor ons, omdat het een op zichzelf staand geval leek met geen kans op herhaling.Wat een volgende zwangerschap betreft gaven ze ons weinig zorgen.


Je gaat veel nadenken in zo’n intense tijd. Ik heb veel gefietst om mijn hoofd vrij te maken en ik nam de beslissing om te stoppen met mijn werk als docent. Om meerdere redenen, maar ik kon sowieso niet verder gaan alsof er niets gebeurd was en al mijn geliefde leerlingen de aandacht geven die zij verdienden. Bovendien wilde ik mijn lichaam rust geven en een baan die lichamelijk gezien iets minder intensief was en mezelf daarin niet constant te hoeven verdedigen. Met het oog op de toekomst en een eventuele toekomstige zwangerschap zou dat beter zijn. En áls ik dan zou moeten overstappen zou dat nú moeten zijn. Gelukkig vond ik net op tijd een nieuwe baan, waar ik ontzettend dankbaar voor ben.



Wedding time!




Onze bruiloft was iets om naar uit te kijken in deze moeilijke tijd en dat vonden we fijn! Een mooie en liefdevolle dag in het verschiet. We zagen het als start, een nieuw begin na een moeilijke tijd. Het was in deze voorbereidingen dat mijn lichaam begon te protesteren. Minimaal nog, maar toch rare ontstekingen in polsen en enkels. Met wat medicatie ging dit wel weg, maar als ik daarmee klaar was kwam het weer terug. De bruiloft zelf heb ik dankzij die medicatie totaal geen last gehad van iets en hebben we met volle teugen genoten van elkaar en iedereen om ons heen.


Na onze prachtige huwelijksreis in Costa Rica leek mijn lichaam mij compleet in de steek te laten. Iedere beweging deed pijn. Geen kracht meer. Ik voelde me ellendig en ziek. Waar ik normaal een Ikea-kast het liefst zelf in elkaar zette, kon ik nu niet eens meer opstaan en bukken, was de trap opklimmen een grote uitdaging en wist ik gewoon niet meer wat ik moest doen. Na alle ellende die we al hadden gehad kon ik dit echt niet meer aan.

Veel onderzoeken volgden en uit een scan bleek uiteindelijk dat alle grote gewrichten ontstoken waren. Reumatoïde Artritis was de meest logische conclusie en daar gingen ze voor behandelen. Omdat onze kinderwens nog steeds aanwezig was, zijn alle beslissingen daar omheen gebouwd. Qua medicatie en behandeling, maar vooral zelf was ik er altijd op gefocust dat ik niets zou slikken dat niet zou kunnen tijdens een zwangerschap. Reuma medicatie blijkt geen kattenpis te zijn en ik zat op een gegeven moment aan de 11 pillen per dag om mezelf te proberen op te kalefateren. Het hielp gelukkig na 8 weken slikken. Het was een behoorlijk deprimerende en donkere periode vol onbegrip. Eigenlijk een nieuw rouwproces. Wetende dat ook déze ziekte voor altijd in mijn lichaam aanwezig zou zijn.



Poging 3..


Ik ben ongeveer op alles getest in het ziekenhuis en een volgende zwangerschap zou geen probleem moeten zijn. Ik was 'goedgekeurd' daarin door de artsen. Geen reden tot zorgen.

Afgelopen mei, ruim een jaar na de geboorte van Abe, raakte ik opnieuw zwanger. We waren zielsgelukkig en ontzettend blij met deze nieuwe kans, zoals we dat zagen. Mijn bloedsuikers waren dankzij mijn nieuwe, rustigere baan, nog nooit zo stabiel geweest.


Bij ongeveer vier weken zwangerschap zei ik tegen mijn man: “zal ik je eens iets geks vertellen? Ik denk dat het een tweeling is!" Het was gewoon een gek gevoel, nergens op gebaseerd. En wanneer ik bad tot God, vroeg ik ook intuïtief of hij bij deze kindjes in meervoud wilde zijn. Of Hij deze zwangerschap wilde zegenen.

Er is een groot verschil tussen zo’n gevoel hebben en ook echt de bevestiging krijgen van een tweeling op de eerste echo. Gek genoeg waren we net zo ‘flabbergasted' als iemand die deze mogelijkheid nog niet bedacht had. Twee kindjes! Wat een zegen!! Wat fantastisch! Wat een goedmaker na de vorige zwangerschappen! Maar ook super spannend natuurlijk.



Ondanks de gebeden bleek twee weken later dat één van de twee kindjes geen kloppend hartje meer had. Een grote klap voor ons in deze zwangerschap die we zagen als nieuwe start. We vonden het verschrikkelijk, maar merkten ook tegelijk dat er een verschil is als je toch nog een levend wondertje wel in je lichaam zit dat zich goed leek te ontwikkelen. Proberen te focussen op de dingen die wél goed gaan. Weken kropen voorbij en dan kom je op een punt dat je zegt tegen je man: “Jeetje, de tijd kruipt voorbij, maar toch ben je ineens 16 weken zwanger!”. Iedere week á anderhalve week hadden we een echo, meer voor onze gemoedstoestand, want veel kunnen ze in deze fase niet doen voor het kindje.



'De dag na Leiden'

En dan... komt vorige week de onrust. Het kindje lijkt voor de tweede keer op een rij in precies dezelfde hoek en houding te liggen, lijkt weinig te bewegen en een kleine afwijking in groei is te zien. De echoscopiste, die we toevallig net twee keer achter elkaar hadden en dus ook de vorige echo had gedaan snapte onze spanning en zette een aantekening voor de volgende keer. Er was nog niet direct iets om zorgen over te maken, maar de volgende keer zouden ze nog een keer goed en lang kijken en beslissen of het misschien handig was om meteen naar Leiden te gaan voor een vervroegde 20-weken echo. Dat laatste was het geval. Ook de week erna konden ze het allemaal maar moeilijk zien. De beweging bleef uit, het hartje klopte nog wel, maar de groei was onduidelijk en leek meer achter te lopen.


Op het moment dat ik dit schrijf is het ‘de dag na Leiden’. Gisteren hebben we te horen gekregen dat er afwijkingen te zien zijn. Het kindje is, wéér, helemaal goed aangelegd. Hartje werkt, hersentjes, niertjes, alles zit op de goede plek en werkt, maar het loopt achter. Het kindje beweegt niet tot nauwelijks en er zijn afwijkingen te zien in de placenta wat een groeiprobleem kan verklaren. Een probleem wat niet op te lossen is, waar niets voor te geven is en wat volgens de zeer vriendelijke arts toch een zeer pessimistisch beeld geeft voor de komende weken. Hetzelfde lijkt zich af te spelen als vorig jaar, bij Abe, en we kunnen niets doen. Niets dan wachten. En bidden.


Ik heb het afgelopen jaar, of afgelopen jaren, zó vaak gebeden voor een wonder. Een wonder van genezing, goed gaande zwangerschappen, herstel, het wegnemen van pijn. Niet beseffende dat het grootste wonder is dat mijn man en ik hier ons doorheen lijken te slaan. Ondanks dat ál deze opeenvolgende gebeurtenissen teveel zijn om te behappen.

Ik besef mij dat mijn twijfel aan mijn manier van geloven, namelijk ‘of mijn gebed om een wonder’ en 'mijn gebed om genezing’ niet goed genoeg is, of dat ‘mijn geloof in God en waartoe Hij in staat is’, niet groot genoeg is, het grootste kwaad is wat er op dit moment bestaat.

Het ligt niet aan mijn geloof. De wereld en ons bestaan is alleen zó groot dat we zoveel niet kunnen begrijpen. We zijn zó klein in dit alles.

We stoppen niet met het vragen om een wonder, want God is groot, God is liefde, en dat zou dit kwaad moeten kunnen verslaan. Dus wij stoppen niet en vragen jullie mee te bidden voor dit wonder. Maar ook een gebed voor troost en rust om deze ontzettend moeilijke tijd waarin we zo weinig kunnen doen te kunnen verdragen.


#diabetes #reuma #miskramen #geloof #zwanger #ziekte

0 keer bekeken
contact: annemarijnvanwageningen@hotmail.com
Website designed by Studio Anne