Een jaar later

Bijgewerkt: 16 dec 2019



In een notendop: vorig jaar begroeven we ons tweede kindje. Wat volgde was een mallemolen in het ziekenhuis, een diagnose, een nieuwe behandeling, wat leek te gaan werken, minder pijn, opbouw van uren werken, realisatie dat ik minder uren werken beter was, hele toffe nieuwe baan, mijn allerliefste schoonmoeder die haar strijd verliest tegen haar ziekte, enorm verdriet , een ‘griepje’, blijkt understatement, slechte bloeduitslagen, behandeling 1 wat per direct gestopt moest worden, weer alle onderzoeken opnieuw, alarmbellen bij de arts, error bij mij, helaas slechte ct-scan van longen. Ik krijg ondanks alles een vast contract! Mega blij en dankbaar! Behandeling 2 start, eerste chemo erin, gaat best voorspoedig, toch helaas ineens behoorlijke huiduitslag, weer extra medicatie, slechte bloeduitslagen, nieuw huis gekocht! ... en ondertussen wachten op de nieuwe uitslagen maar we hopen er het beste van!


Even voor de duidelijkheid. Bovenstaande schrijf ik niet om een reactie op te roepen over ‘hoe moeilijk ik het wel niet heb’, maar misschien juist het tegenovergestelde.


...In een jaar kan namelijk zó ontzettend veel gebeuren.


En wat ik heb geleerd van dat alles? Het leven is nog zoveel ongrijpbaarder dan ik dacht. Maar toch leer ik ook zó ontzettend veel nu: over prioriteiten, over héél veel geduld hebben. Want geduld leer je niet te hebben als dingen meezitten. Ik leer doelen te stellen en keuzes te maken. Ik leer over het neerleggen bij uitslagen en gebeurtenissen waar je niets aan kunt doen, over omgaan met frustraties en boosheid en verdriet en dat deze er allemaal mogen zijn. Ik leer dat je echt lief voor jezelf moet zijn. Dat je ook boos op jezelf mag zijn. Dat het allemaal, maar echt allemaal voorbij gaat, dat het leven doorgaat totdat het dat niet meer gaat. Dat er morgen weer een dag is. En dat een dagje alleen maar ademen, ook soms gewoon genoeg is.

Het is jammer dat ik zoveel op m’n bordje moest krijgen om te beseffen dat mildheid een belangrijke manier van leven is. We stellen soms zulke hoge eisen aan onszelf, hebben zo weinig geduld en zijn zo streng voor elkaar. We maken ons veel te druk om kleine dingen, voornamelijk wanneer het grote niet meer te overzien is. En waarom eigenlijk?

Ik had nooit kunnen denken dat ik op dit moment hier nog zo ‘sterk’ zou staan. Had je mij dit vijf jaar geleden verteld dan had ik een heel ander scenario in mijn hoofd.


Ik ben nooit heel erg van de geloofsbelijdenissen. Voel me daar erg kwetsbaar bij en besef me dat niet iedereen er zo in staat.

Maar ik geloof. Ik geloof in een God die hier mij hierin heel erg gedragen heeft...en mij nu nog steeds draagt. De wereld en het ‘waarom’ is voor ons soms niet te begrijpen. Maar Hij heeft me al een stuk milder gemaakt dan dat ik was, Hij heeft mij geduld gegeven terwijl ik dat zeker niet heb van nature, Hij leerde mij de keuze maken om, ondanks álles van het leven te blijven genieten. Hij leerde mij verdrietig te zijn en te accepteren dat het leven soms zwaar is. Hij leerde mij ook dat acceptatie niet vanzelf komt. Hij leerde mij balanceren en leerde mij dit zelf te doen. Zoals je ouders je leerden fietsen en pleisters plakten wanneer dit fout ging. Hij loopt ernaast, haalt je van de vloer wanneer je valt en Hij plakt de pleisters. En de volgende keer weer. En aangezien wij als mensen eigenlijk nooit zijn uitgeleerd en de hobbels die om de hoek liggen nooit allemaal kunnen zien, blijft Hij dit doen.

Ik ben dankbaar. Ik had liever al de dingen niet meegemaakt die toch gebeurd zijn, maar nu ik hier sta, sta ik er sterker dan ooit. Want als ik zwak ben, ben ik sterk in de kracht van de Heer!

En over keuzes maken: dit is het laatste wat ik schrijf op deze blog. Het was een mooi doel, maar niet haalbaar om bij te houden! Iets over prioriteiten stellen...

586 keer bekeken
contact: annemarijnvanwageningen@hotmail.com
Website designed by Studio Anne